İskenderun Müjdeleme Katedrali, yeniden bir ruhani buluşmanın sesiyle yankılandı. Depremde büyük ölçüde zarar gören katedral, bu kez Focolare Hareketi mensuplarının düzenlediği Mariapoli inzivasıyla yeniden yasam buldu. Anadolu Papalık Vekilliğine bağlı topluluklardan gelen inananlar, üç gün süren bu inzivada kardeşlik, birlik ve umudu merkeze alarak bir araya geldiler. Yıkımdan sonra filizlenen bir dayanışmanın simgesi haline gelen buluşma, hem bölge halkı hem de Katolik topluluğu için yeniden doğuşun bir işareti olarak hafızalara kazındı.
İnziva, Anadolu Papalık Vekilliği Yöneticisi Episkopos Monsenyör Antuan Ilgıt’ın riyasetinde gerçekleştirilen Kutsal Ayin ile açıldı. Açılış ayini, yalnızca bir dua zamanı değil, aynı zamanda Anadolu Kilisesinin dayanışma ruhunu yansıtan bir buluşma niteliğindeydi. Ayinin ardından yapılan ilk oturumda, “Mariapoli nedir, amacı ve anlamı nedir” başlığı altında Focolare topluluğunun tarihi, ruhani temelleri ve dünyadaki faaliyetleri üzerine konuşmalar yapıldı ve videolar izlendi.
Mariapoli, İtalyanca “Meryem’in Şehri” anlamına geliyor ve Focolare Hareketi’ nin merkezinde yer alan “birlikte yaşama” anlayışını somutlaştırıyor. Bu anlayış, Hristiyanlığın evrensel kardeşlik çağrısını günlük yaşamın merkezine taşımayı amaçlıyor.
Focolare topluluğundan gelen üyeler, inzivanın hem ruhani hem de pratik yönünde etkin bir rol üstlendiler. Her biri farklı şehirlerden, farklı geçmişlerden gelen bu kişiler, evrensel kardeşlik fikrinin canlı örneği oldular. Sunumlar sırasında, Focolare mensupları, hareketin yalnızca bir Katolik oluşum olmadığını; Tanrı sevgisini hayatın her alanında paylaşmayı amaçlayan bir yaşam tarzı olduğunu vurguladılar. Bu çerçevede, “birlik yalnızca bir fikir değil, Tanrı’nın halkı arasında kurulan bir gerçekliktir” düşüncesi sıkça dile getirildi.
İnzivaya katılan birçok kişi, Focolare mensuplarının sade ama güçlü tanıklıklarından etkilendi. Onların samimiyeti, inancı ve sürekli hizmet anlayışı, Anadolu’daki küçük cemaatler için ilham kaynağı oldu.
İnzivanın ikinci günü, ruhani derinliğiyle hatırlanacak sunumlarla geçti. Sabah yapılan konuşmaların ardından Episkopos Monsenyör Antuan Ilgıt, içtenliğiyle dinleyenlerin yüreğine dokunan bir sunum gerçekleştirdi. Katılımcılar, onun sözlerinde sadece öğreti değil, aynı zamanda yaşanmış bir iman tanıklığı buldular. Günün ilerleyen saatlerinde topluluk, dünya barışı için dua etmek üzere yeniden bir araya geldi. Bu dua, savaşların ve acıların gölgesinde umut ışığı yakan bir çağrı gibiydi. Ardından bir kez daha Episkopos Ilgıt’ın riyasetinde ayin kutlandı. Bu ayin, katılımcılar arasında derin bir birliği pekiştirdi; herkesin kalbinde Tanrı’nın halkını yeniden kurma isteğini güçlendirdi.
İnzivanın bu ikinci günü, “Mariapolital akşam” adı verilen kardeşlik buluşmasıyla sona erdi. Focolare topluluğunun rehberliğinde düzenlenen bu etkinlik, katılımcılar arasında sıcak bir paylaşım ortamı yarattı. Şarkılar, kısa tanıklıklar, dua ve tebessüm dolu sohbetler, İskenderun gecesini aydınlattı. Bu aksam, Mariapoli’ nin özünü oluşturan basit ama derin gerçeği bir kez daha gösterdi: Birlik, sevincin kaynağıdır.
İnziva süresince kilisenin çocukları da unutulmadı. Focolare gönüllüleri, onlar için çeşitli sanatsal aktiviteler düzenlediler. Çocuklar resimler yaptılar, küçük sahne performansları sergilediler. İşlenen ana tema, “umut ve yeni başlangıç”tı. Bu etkinlikler, geleceğe dönük bir inancın küçük ama güçlü sembolü olarak hafızalara kazındı.
Üçüncü gün, kısa bir sunumun ardından yine Episkopos Antuan Ilgıt’ın riyasetinde kutlanan ayinle son buldu. İnzivanın sonunda yapılan kapanış konuşmasında, Focolare topluluğu katılımcılara su mesajı hatırlattı: “Tanrı’ nın sevgisi, yıkılmış taşların arasından bile yeni bir şehir kurabilir.”
Mariapoli, bu sözlerin yaşayan bir örneği olarak İskenderun’da bir kez daha hayat buldu.
Depremin bıraktığı sessizliği, dualar, paylaşımlar ve kardeşçe gülümsemelerle dolduran bu üç gün, yalnızca bir inziva degil – Anadolu Kilisesinin yeniden ayağa kalkışının bir nişanesi oldu.
Belki de bu buluşmadan geriye kalan en derin cümle, katedralin yıkıntıları arasında yankılanan bu iman ifadesiydi: “Katedral yıkılmış olabilir, ama biz onun yasayan taşlarayız.”
Metin ve resimler: Julia Elif Ayata