


Geçtiğimiz 19 Eylül tarihinde İstanbul’daki Saint Esprit/Kutsal Ruh Katedrali, Pietrrelcinalı Aziz Pio Nun deliklerini büyük bir sevinç ve derin bir bağlılıkla karşılamak üzere bayram havasına büründü.
Padre Pio’ya ait ve onun ellerindeki yaraları (stigmaları) örtmek için kullandığı bir eldivenden oluşan bu relik, bizleri onun hayatının gizemine özel bir şekilde yaklaştırmaktadır. Tanrı’nın kendisine bahşettiği istisnai bir armağan olan stigmalar, onun bedenini Mesih’le olan birliğinin ve Mesih’in Çilesi’ne ortak oluşunun görünür bir işareti hâline getirmiştir. Ellerinde, ayaklarında ve böğründe İsa’nın yaralarının izlerini taşıyan Padre Pio, Mesih’e benzerliğini olağanüstü bir şekilde yaşamıştır.
Bu kıymetli relik, Türk Kapuçin rahibi ve Selçuk’taki Meryem Ana Evinde görevli olan Padre Pio Murat tarafından İstanbul Kutsal Ruh Katedraline cömertçe armağan edilmiştir. Bu anlamlı bağış, artık çağımızın en sevilen azizlerinden birinin hatırasını ve tanıklığını kalıcı olarak yüceltme imkânına sahip olan İstanbul Katolik toplumu için gerçek bir armağan niteliğindedir.
Cumartesi ve pazar günleri gerçekleştirilen kutlamalar boyunca Padre Pio Murat topluluğa eşlik etmiş, Aziz Pio da Pietrelcina hakkındaki derin bilgi ve sevgisini imanlılarla paylaşmıştır. Vaazları ve katekezleri aracılığıyla Kapuçin azizin yaşamı ve ruhaniyetinin çeşitli yönlerini anlatarak, katılımcıları onu daha yakından tanımaya ve iman, dua, fedakârlık, hayırseverlik ve Efkaristiya’ya bağlılık konularındaki örneğinden ilham almaya davet etmiştir.
Padre Pio Murat özellikle kendi yaşamı boyunca Aziz Padre Pio’nun koruyuculuğunu ve yakınlığını nasıl deneyimlediğine dair kişisel tanıklıklarını da paylaşmıştır. Bunun yanı sıra, farklı koşullarda onun şefaatini tecrübe eden ve aldıkları lütufları Aziz Padre Pio’nun aracılığına bağlayan pek çok kişinin hikâyesini aktarmıştır.
Pazar günü kutlanan her Kutsal Ayin’in sonunda Padre Pio Murat, Aziz Pio da Pietrelcina’nın reliklerini kullanarak imanlılara takdis vermiştir. Kilise tarihinde stigmalara sahip ilk rahip olarak tanınan bu Kapuçin azize olan sevgi ve bağlılıklarını göstermek amacıyla çok sayıda imanlı Katedral’e gelerek kutlamalara katılmıştır.
Reliklerin Kutsal Ruh Katedrali’ndeki varlığı böylece tüm topluluk için gerçek bir lütuf vesilesi olmuştur. Bir relik saygısının ötesinde, bu günler; duayı, Efkaristiya’yı, İtiraf Sakramenti’ni ve Hristiyan sevgisini yaşamının temel sütunları hâline getiren bir insanın hayatına yeniden yönelme fırsatı sunmuş; onun tanıklığının günümüzde de pek çok kalbi Mesih’e yöneltmeye devam ettiğini bir kez daha hatırlatmıştır.
İstanbul’dan ayrılmadan önce Padre Pio Murat’a, şükran ve takdir nişanesi olarak Kutsal Ruh Katedrali Jübile Hatıra Madalyası takdim edilmiştir. Madalya, İstanbul Havarisel Vikaryası Episkoposu Monsenyör Massimiliano Palinuro tarafından verilmiş; böylece kendisi, Padre Pio’nun gösterdiği büyük cömertlik için duyduğu derin minnettarlığı ve babacan yakınlığını ifade etmek istemiştir.
Bu bereketli buluşmanın bir meyvesi olarak, aşağıda Padre Pio Murat’ın pazar günü kutlanan dört Ayin’den biri sırasında verdiği vaazlardan birinin metnini sizlerle paylaşıyoruz.
Yazı ve fotoğraflar: M. Maria Nazareth SSVM
PADRE PIO MURAT’IN VAAZI- AZİZ PADRE PIO
Sevgili kardeşlerim,
Bugün sizlere birçoğunuzun yakından tanıdığı bir azizden söz etmek istiyorum: Aziz Padre Pio.
Padre Pio’nun adını duyduğumuzda çoğu zaman aklımıza sıra dışı olaylar gelir: stigmalar, mucizeler, insanların yüreklerini okuyabilme armağanı, mistik deneyimler… Ancak belki de bunlar onun hayatının en önemli yönleri değildir.
Bir gün Padre Pio şöyle demişti: “Ben yalnızca dua eden yoksul bir rahibim.”
Bu kadar sade olan bu sözler, onun yaşamı hakkında bize çok şey anlatır. Padre Pio insanların kendisine bakıp kalmalarını istemiyordu. Onları İsa’ya yönlendirmek istiyordu.
Aslında onun bütün hayatı tek bir cümlede özetlenebilir: Padre Pio, sadece İsa ile yaşadı.
Padre Pio, 1887 yılında İtalya’nın Pietrelcina kasabasında, Francesco Forgione adıyla, mütevazı bir çiftçi ailesinde dünyaya geldi. Daha çocuk yaşlardan itibaren ailesine yardım ediyor, sürüleri güdüyordu. Kalbinde çok erken yaşlarda yaşamını tamamen Tanrı’ya adama arzusu doğdu. On beş yaşındayken Kapuçin Tarikatı’na girdi. Ancak hayatı kolay olmadı. Ağır sağlık sorunları yaşadı. Derin ruhsal karanlık dönemlerinden geçti. Zaman zaman yanlış anlaşıldı. Daha sonra, hayatına eşlik eden olağanüstü olaylar nedeniyle çeşitli kısıtlamalara ve itaat sınavlarına maruz kaldı.
Ama yoluna devam etti. Dua etti. İtaat etti.
Kendisini Tanrı’nın ellerine bıraktı. Ve burada hepimiz için önemli bir ders vardır:
Kutsallık kolay bir hayat yaşamak değildir. Kutsallık, hayat zorlaştığında da İsa’nın yanında kalabilmektir.
Dua Adamı
Padre Pio, gününün birçok saatini duaya ayırırdı. Gece boyunca dua ettiği zamanlar olurdu. Günlerini ve gecelerinin büyük bölümünü Tanrı ile sohbet ederek geçirirdi.
Şöyle derdi: “Dua, Tanrı’nın yüreğini açan anahtardır.”
Bu sözler üzerinde biraz düşünelim. Padre Pio için dua, boş zaman kaldığında yapılan bir şey değildi. Dua onun hayatının merkeziydi. Belki bugün kendimize şu soruyu sorabiliriz: Gerçekten İsa ile baş başa kalmak için zaman ayırıyor muyum?
Sevdiğimiz insanlarla vakit geçiririz. Eğer İsa’yı sevdiğimizi söylüyorsak, O’nunla birlikte olmaya da zaman ayırmalıyız.
Bazen çok söze gerek yoktur. O’nun huzurunda durup sadece şöyle demek yeterlidir: “İsa, işte buradayım. Sen buradasın. Benimle kal.”
Çarmıh
1918 yılında Padre Pio, Mesih’in görünür yaraları olan stigmaları aldı. Elli yıl boyunca bu işaretleri bedeninde taşıdı. Fakat bunların hoş veya kolay bir deneyim olduğunu düşünmemeliyiz. Bunlar acının, kanın ve alçaltılmanın kaynağıydı. Üstelik Padre Pio hiçbir zaman stigmaları insanların dikkatini çekmek için kullanmadı. Onlar onun için Mesih’in Çarmıhı’nın canlı bir hatırasıydı.
Sanki bütün bedeniyle bize şunu söylüyordu: “Bana değil, İsa’ya bakın.”
Bu söz bugün bizler için de bir çağrıdır.
Hepimiz yaralar taşırız.
Bazıları görünürdür.
Bazıları ise kalbimizin derinliklerinde gizlidir.
Hayal kırıklıkları, hastalıklar, yalnızlıklar, aile sıkıntıları, korkular, geçmişin yaraları ve cevapsız kalmış gibi görünen dualar…
Ve bazen biz de sorarız: “Rab, neden?”
Padre Pio bütün “neden”lerimize cevap vermez. Ama bize çok önemli bir şey öğretir:
İsa’nın yanında kalın. Çarmıh’ın dibinde O’nunla kalın.
Her şeyi anlamayabiliriz.
Ama O’na güvenebiliriz.
Padre Pio ve İtiraf Sakramenti (Gizemi)
Hayatının özellikle güzel bulduğum başka bir yönü daha vardır.
İnsanlar Padre Pio’ya günah çıkarmak için çok uzaklardan gelirdi. Bazıları saatlerce, hatta günlerce beklerdi. Padre Pio ise her gün uzun saatlerini insanları dinlemeye ayırırdı.
Papa VI. Pavlus onun hayatını çok sade bir şekilde özetlemiştir: Alçakgönüllülükle Kutsal Ayin’i kutlayan, sabahtan akşama kadar günah itiraflarını dinleyen, dua ve acı adamı.
İnsanlar ona neden bu kadar çok geliyordu? Çünkü merhameti arıyorlardı.
Padre Pio günah konusunda titizdi. Günahı hafife almazdı. Ama aynı zamanda her günahın arkasında bir insan olduğunu da bilirdi: Yaralı bir insan. Utanç duyan bir insan. Tanrı’ya geri dönmenin yolunu arayan bir insan.
Ve onun arzusu, bu insanların Merhametli İsa ile karşılaşmasıydı.
Papa Francesko da Padre Pio’yu itiraf sakramentinin gerçek bir havarisi olarak tanıtmıştır. Çünkü İtiraf Sakramenti’nde insan yeniden başlayabilir; sevildiğini ve bağışlandığını keşfeder.
İtiraf sakramentinin güzelliği işte budur: Günahlarımızla gireriz, umutla çıkarız.
Çünkü günahlarımız ne kadar büyük olursa olsun, Tanrı’nın merhameti her zaman daha büyüktür.
Efkaristiya
Padre Pio’nun hayatının merkezinde Kutsal Efkaristiya vardı. Onun Ayinlerine katılanlar, Ayin’in onun için yalnızca yerine getirilmesi gereken bir görev olmadığını hemen fark ederlerdi. O, Mesih’in gizemini derinlemesine yaşıyordu. Padre Pio için Ayin, İsa ile en derin birlik anıydı. Efkaristiya’yı, Mesih’in kurbanına katılım olarak yaşıyordu. Bu durum bizi de düşündürmelidir. Bazen Ayin’e yalnızca pazar günü olduğu için geliriz. Duaları ve hareketleri biliriz. Ama kalbimiz her zaman orada olmayabilir.
Padre Pio bizi Efkaristiya’yı yeniden keşfetmeye davet ediyor:
İsa gerçekten burada.
Bizi seven İsa.
Bizim için hayatını veren İsa.
Bizi bağışlayan İsa.
Kendisini bize veren İsa.
Belki bugün bu Efkaristiya sırasında içimizden sadece şunu söyleyebiliriz:
“İsa, işte buradayım. Sen buradasın. Beni sevdiğin için teşekkür ederim.”
Dua Sevgiye Dönüşür
Padre Pio’nun hayatında çok güzel başka bir yön daha vardır.
Onun duası onu insanlardan uzaklaştırmadı. Tam tersine, acı çekenleri daha fazla sevmesine yol açtı. Yoksulların ve hastaların acılarını görüyor ve onlar için bir şey yapmak istiyordu.
Bu nedenle 1956 yılında Casa Sollievo della Sofferenza (Acıyı Hafifletme Evi) adlı hastaneyi kurdu. Oranın yalnızca iyi bir sağlık merkezi değil, aynı zamanda insanların saygı, ilgi ve ruhsal destek göreceği bir yer olmasını istiyordu.
Burada bizim için çok güzel bir ders vardır: Gerçek dua, başkalarının acılarını görmemizi sağlar.
Duada gerçekten Tanrı ile karşılaştığımızda çevremizdeki insanlara farklı gözlerle bakmaya başlarız. Daha sabırlı oluruz. Daha merhametli oluruz. Yardım etmeye daha hazır oluruz.
Dua sevgiye dönüşür.
“Dua Et, Umut Et ve Endişelenme”
Belki de bu yüzden Padre Pio’nun en basit mesajlarından biri aynı zamanda en güzel olanlardan biridir:
“Dua et, umut et ve endişelenme.”
Hepimizin kaygıları vardır. Gelecek için kaygılanırız. Ailemiz için kaygılanırız. Sağlığımız için kaygılanırız. Sevdiklerimiz için kaygılanırız. Ve bazen Tanrı’ya dua eder, sonra da kaygılanmaya devam ederiz. Padre Pio bize şöyle der:
Dua et. Umut et. Korkma.
Bu, hayatımızda artık sorun olmayacağı anlamına gelmez.
Şu anlama gelir:
Sorunlarımız hiçbir zaman Tanrı’dan daha büyük değildir.
Son söz korkunun değildir.
Son söz acının değildir.
Son söz ölümün değildir.
Son söz Tanrı’nındır.
Ve Tanrı’nın son sözü sevgi ve yaşamdır.
Sonuç
Sevgili kardeşlerim,
Belki bugün Padre Pio bizden olağanüstü şeyler yapmamızı istemiyor.
Bizden sadakatle basit şeyleri yaşamamızı istiyor:
Dua etmek. İsa’nın yanında kalmak. Düştüğümüzde O’na geri dönmek. O’nun merhametini kabul etmek. Meryem Ana’ya bakarak onun gibi Tanrı’ya “evet” diyebilmek. İsa’yı Efkaristiya’da bulmak. Ve acı çekenlere asla kalbimizi kapatmamak. Padre Pio olağanüstü armağanlar aldı. Ama yaşamının sonunda geriye kalan şey çok daha sadeydi:
İsa’yı seven bir insan. Dua eden bir insan. İsa ile birlikte acı çeken bir insan. Günahkârları Tanrı’nın merhametine götüren bir insan. Ve acı çekenlere hizmet eden bir insan.
Bugün ona şöyle yalvaralım:
Aziz Padre Pio, bize dua etmeyi öğret.
Tanrı’ya güvenmeyi öğret.
Haçlarımızı taşımayı öğret.
İlahi merhameti kabul etmeyi öğret.
İsa’yı Efkaristiya’da sevmeyi öğret.
Meryem Ana’yı sevmeyi öğret.
Ve acı çekenlerde İsa’yı tanımayı öğret.
Korktuğumuz zaman onun şu basit sözünü hatırlayalım:
Dua et. Umut et. Endişelenme.
Çünkü İsa bizimledir.
Ve sonunda biz de Padre Pio gibi şöyle diyebilelim:
“İsa, Sen benim umudumsun. İsa, Sana güveniyorum. İsa, Seni seviyorum.”
Âmin.
Padre Pio Murat
