Lazarus’un dirilişi, İsa’nın ölümün gücüne son verdiğini gösterir. O, yaşamın Efendisi’dir ve kendisini seven herkesi ölümden kurtarmaya gelir. Kardeşinin ölümünün yasını tutan Marta’ya şöyle vaat eder: “Ben diriliş ve yaşamım; bana iman eden, ölse bile yaşayacaktır. Yaşayan ve bana iman eden kimse asla ölmeyecektir.”
İsa, Marta’ya yaptığı gibi her birimize soruyor: “Buna inanıyor musun?”, “Seni sonsuz ölümden kurtaracağıma inanıyor musun?” Episkopos Louis’in tabutunun önünde İsa, Kurtarıcımız O’na olan inancımızı yeniden canlandırmamızı istiyor. Marta ile bugün şöyle diyoruz: “Evet, Rab, senin Mesih olduğuna, dünyaya gelen Tanrı’nın Oğlu olduğuna inanıyorum.” Marta’nın dudaklarından Hristiyan kerigmasının ilk ifadesi, İncil’in özü yankılanıyor: “Tanrı’nın Oğlu İsa Mesih, bizi ölümden kurtarmak için geldi.”
Episkopos Louis, bu inancın bir elçisi ve tanığıydı. Assomption Augustinleri dini ailesi içinde rahiplik görevine adanmış olarak, bu topluluğun karizmasını somutlaştırdı. Nitekim, Kilise’nin birliğine ve Doğu dünyasıyla diyaloğa özel bir önem vererek, Tanrı’nın Krallığı’nın gelmesi için gayretle çalıştı.
Bu karizmadan ilham alarak 1970 yılında Türkiye’ye geldi. Peder Louis Marin, Siméon Vailhé ve Jean-Baptiste Darblade gibi büyük öncülerin mirasını devralan ve Peder Xavier Jacob’un yol arkadaşı olan o, Türk dilini ve kültürünü tanımak ve sevmenin gerekliliğini kavradı. Dilin incelenmesine ve öğrenilmesine büyük bir gayretle kendini adadı ve bu ülkeyi ikinci vatanı olarak benimsedi.
Elli altı yıl boyunca, önce Ankara’da, ardından özellikle İstanbul’da, Moda-Kadıköy’deki Assomption (Meryem’in Göğe Kabulü) Kilisesi’nde, öğretim ve pastoral hizmet yoluyla zekasını, kültürünü ve tüm enerjisini, İncil’in Türk halkına yabancı olmadığını göstermek için hizmet etti.
Hizmetinin başından itibaren Monsenyör Louis, Kilise’nin gerçek anlamda Katolik olabilmesi için ülkenin dilini ve kültürünü benimsemesi, yani yerelleşmesinin önemini anladı. Bu çaba kolay olmadı ve dirençlerle karşılaştı, ancak azmi, yumuşak başlılığı ve alçakgönüllülüğü yeni yollar açtı. Ruhbanlar ve cemaat tarafından o kadar takdir edildi ki, Episkopos Antuvan Marovitch onu genel vekili olarak seçti. 1991 yılında Monsenyör Marovitch’in ani vefatının ardından, Papa Aziz II. John Paul, 1992 yılında boşalan yere tam da bu Vekilini seçti. Kendisine duyulan güven ve saygı, 1995’ten 2001’e kadar Türkiye Katolik Ruhani Reisler Konferansı Başkanı olarak Türkiye’deki Katolik cemaatine önderlik etmesini sağladı.
Uzun süren episkoposluk dönemi boyunca, Türkiye’deki Katolik Kilisesi’nin kültürle bütünleşme süreci dikkate değer bir gelişme kaydetti. Neredeyse yirmi dört yıl süren liderliği altında, İstanbul Apostolik Vikaryası, katekümenleri ve yeni mühtedileri kucaklamaya açıldı ve bugün de özünde hâlâ izlenen bir katekümenlik süreci geliştirdi. Fransız Kilisesi’nin verimli deneyimlerinden yola çıkarak, Vikaryanın pastoral konseyini etkin hale getirdi; bu konsey, bugün hâlâ yerel Kilisemizin gurur kaynağıdır. Bu araç sayesinde, topluluğumuzu oluşturan farklı etnik ve dilsel gruplar arasında bir diyalog ortamı yarattı. Bu amaçla, dil ve köken bakımından farklı toplulukların bir araya gelip tanışabilmesi için Vikarya günlerini ve özellikle Polonezköy’deki Corpus Domini bayramını teşvik etti.
Sevecen ve yumuşak mizacı, alçakgönüllü ve mütevazı tavırları, niteliklerini daha da takdir edilir ve etkili hale getiriyordu. Patrik Bartholomeos ve diğer Kilise liderleriyle kurduğu samimi dostluk, Katolik Kilisesi ile diğer Hristiyan Kiliseleri arasında bir diyalog ve işbirliği ortamı yaratılmasına katkıda bulundu. İslam’a duyduğu içten saygı, karşılıklı tanıma ve diyalog girişimlerini teşvik etti; bu girişimler bugün hâlâ Fransiskenler ve Dominikenler tarafından gayretle sürdürülmektedir.
İleri yaşına ve hastalığının ağırlaşmasına rağmen, elinden geldiğince ayinlere devam etti ve vaazlar verdi; hatta bu katedralde de görevini yerine getirdi. Onun yaptığı tüm iyilikleri yalnızca Rab bilir; elli yedi yılı aşkın rahiplik hayatı boyunca halkı için dua etti ve pek çok insanın kalbine Rab’bin Sözünün tohumlarını ekti.
Özellikle hastalığı sırasında olağanüstü bir iman tanıklığı sergiledi. Her şey yolunda giderken iman etmek kolaydır! Ancak Episkopos Louis, imtihan anında imanında sebat etti. Bu hastalığın zavallı bedenini yok edeceğini, ancak ölümsüz ruhunu yok edemeyeceğini bilerek, hastalığının haçını cesaret ve güçle taşıdı. İmanın gücüyle, İsa ile haçı kucakladı ve onu Golgota’ya kadar taşıdı.
Bu acı dolu yıllar boyunca, Bomonti huzurevindeki Yoksulların Küçük Kız Kardeşleri Rahibeleri, Monsenyör Louis’e büyük bir sevgi ve derin bir adanmışlıkla baktılar. Rahibelerin bu sevgi dolu hizmeti, derin şükranımızı hak ediyor. Rab, Rahibe Marie-Ignace ve rahibe kardeşlerini ödüllendirsin.
Ayrıca, Monsenyör Louis’in son günlerinde tedavi gördüğü Lape Hastanesi’nin müdürü ve personeline, Dr. Mehdi’ye de teşekkürlerimizi sunmak gerekir.
Sağlık durumunun kötüleştiğini öğrenen Sayın Patrik Bartholomeo, Mayıs ayında Episkopos Louis’i ziyaret etmek istedi. Samimi dostluğun ve kardeşliğin bir işareti olan bu buluşma, Monsenyör Louis için büyük bir teselli oldu.
İncil’deki Lazarus’ta olduğu gibi, korkunç bir hastalık Episkopos Louis’in bedenini tüketti. Ancak, yine Lazarus’ta olduğu gibi, Rab İsa şimdi bu tabutun başında duruyor ve ona şöyle diyor: “Louis, dışarı çık!” Elçi Pavlus gibi, Monsenyör Louis de şüphesiz şöyle diyebilir: “İyi mücadele ettim, yarışı tamamladım, imanı korudum” (2 Tim 4,7). Şimdi onun manevi mirasını devralmak ve tıpkı onun gibi Rab İsa’nın izinden gitmeye devam etmek bize düşüyor.
+ Massimiliano


