Kutsal Papalık Makamı
PAPA FRANCİSKUS HAZRETLERİNİN
2025 YILI TÖVBE VE ORUÇ DEVRESİ MESAJI
Birlikte Ümit içinde Yola Koyulalım
Sevgili Kardeşlerim,
Pişmanlığın işareti olan küllerin, başımıza konduğu ayinle her yıl olduğu gibi bu yıl da Tövbe ve Oruç Devresi hacılığımıza iman ve ümit içinde başlıyoruz. Annemiz ve öğretmenimiz Kilise, ölümün ve günahın Efendisi olan Mesih’in Paskalya zaferini, büyük sevinç ile kutlayabilelim diye Allah’ın lütfuna yüreklerimizi açmaya bizi davet ediyor. Nitekim Aziz Pavlus da şöyle diyor: “Ölüm yok edildi, zafer kazanıldı! Ey ölüm, zaferin nerede? Ey ölüm, dikenin nerede?” ( 1 Ko. 15, 54-55). Gerçekten de Baba’nın sevgili Oğlu’nda; imanımızın merkezi ve ümidimizin sözü olan, haça gerilen ve dirilen Mesih İsa’da, Allah’ın yüce vaadi tamamlanmıştır: Ebedi yaşam (Yu. 10,28; 17,3).
Jübile Yılı’nın lütfunu paylaştığımız bu Tövbe ve Oruç Döneminde “ümit içinde birlikte yürüme”nin anlamını ve gerek birey, gerekse topluluk olarak Allah’ın merhametiyle hepimizi yönelttiği dönüşümün / tövbenin / yön değişkliğinin ne olduğunu düşünmeniz için bir kaç öneride bulunmak isterim.
İlk olarak “Yola koyulmak” ifadesi ile başlayalım. Bu, Jübile sloganı “Ümidin Hacıları”nı ve Mısır’dan Çıkış kitabında anlatılan İsrail halkının Vaat edilen Topraklara uzun yolculuğunu akla getiriyor. Kölelikten özgürlüğe uzanan bu zorlu yolu, halkını seven ve her zaman ona sadık kalan Rab istemiş ve ona yönlendirmiştir. Kutsal Kitap’taki bu çıkışı, günümüzde kendileri ve sevdikleri için daha iyi bir yaşam arayışıyla kaçan kardeşlerimizin durumunu hatırlamadan düşünmek olanaksız. Dönüşüm için ilk çağrı hepimizin bu hayatta hacılar olduğumuzun farkına varmakla başlıyor; her birimiz durup, bu durumla kendi hayatımızda nasıl başa çıktığımızı düşünmeye davet ediliyoruz. Gerçekten yola koyuldum mu yoksa olduğum yerde bekliyor muyum? Beni durmaya zorlayan şey korku mu, ümitsizlik mi yoksa konfor alanım dışına çıkmak konusunda duyduğum isteksizlik mi? Haysiyetimi zedeleyen durumlar ve günah koşullarını terk etmek için yollar arıyor muyum?
Allah’ın bizden ne istediğini keşfetmek amacıyla, göçmenlerin deneyimlerine nasıl yaklaşacağımızı öğrenmek; böylece Baba’nın evine doğru ilerlemek için; günlük hayatımızı bir göçmen ya da bir yabancının hayatıyla karşılaştırmak iyi bir Tövbe ve Oruç Dönemi alıştırması olabilir. Bu, biz yolcular için iyi bir “vicdan yoklaması” da olacaktır”
İkinci olarak “birlikte” yola koyulmak derken, Kilise birlikte yürümeye, sinodal olmaya çağrılmıştır. Hristiyanlar birlikte yol almaya ve asla yalnız yolculuk etmemeye çağrılıdır. Kutsal Ruh kendi içimize kapanmamak, kardeşlerimizle birlikte Allah’a doğru yürümeye devam etmek için bizi teşvik eder. Birlikte yol almak, Allah’ın çocukları olarak ortak haysiyetimize dayanan birliği pekiştirmek demektir (Gal 3,26-28). Bu da kimseyi itip kakmadan ya da önüne geçmeye çalışmadan, kıskançlık gösterip ikiyüzlü davranmadan, kimseyi geride ya da dışlanmış bırakmadan yan yana yürümek anlamına gelir. Sevgi ve sabırda birbirimize dikkat ederek aynı hedefe doğru aynı yönde ve hep birlikte yürüyelim.
Bu Tövbe ve Oruç Döneminde Allah bizden hayatlarımızda, ailelerimizde, çalıştığımız ve bulunduğumuz yerlerde başkalarıyla beraber yürüyor muyuz, onları dinliyor muyuz, kendi içine kapanıp ve sadece kendi ihtiyaçlarımızı düşünme eğilimine direniyor muyuz diye sorgulamamızı istiyor. Allah’ın Hükümranlığının hizmetinde olan episkoposlar, rahipler, kutsanmış kişiler, din adamları ve laikler olarak başkalarıyla işbirliği yapıp yapmadığımızı Rab’bin huzurunda kendimize soralım. Somut hareketlerle hem yakın hem de uzaktakilere konukseverliğimizi gösterip göstermediğimizi sorgulayalım. Başkalarına kendilerini cemaatin bir parçası olarak hissettiriyor muyuz yoksa onları uzakta mı tutuyoruz? O halde bu, ikinci bir dönüşüm çağrısıdır: sinodaliteye bir çağrı.
Üçüncü olarak, ümit içinde yola koyulalım, çünkü bize bir vaat verildi. Jübile’nin ana mesajı budur: “Ümit düş kırıklığına uğratmaz” (Romalılar 5,5) cümlesi, Paskalya zaferine giden Tövbe ve Oruç yolculuğumuzun odak noktası olsun. Papa XVI. Benediktus’un “Spe Salvi” genelgesinde bize öğrettiği gibi “insanoğlunun koşulsuz sevgiye ihtiyacı var. Ona şunu söyleten kesinliğe ihtiyacı var: ‘Eminim ki, ne ölüm, ne yaşam, ne melekler, ne yönetimler, ne şimdiki ne gelecek zaman, ne güçler, ne yükseklik, ne derinlik, ne de yaratılmış başka bir şey bizi Rabbimiz Mesih İsa’da olan Tanrı sevgisinden ayırmaya yetecektir.’ (Rom 8,38-39)”. Ümidimiz ve Sevgimiz olan Mesih Dirildi! O yaşıyor ve yücelik içinde hüküm sürüyor. Ölüm zafere dönüştü ve Hıristiyanların imanı ve büyük umudu buna, Mesih’in dirilişine dayanıyor!
O halde bu, dönüşüme yönelik üçüncü çağrıdır: Ümide, Allah’a ve O’nun sonsuz yaşam vaadine güvenmeye yönelik bir çağrı. Kendimize soralım: Rab’bin günahlarımı bağışladığına inanıyor muyum? Yoksa kendimi kurtarabilecekmiş gibi mi davranıyorum? Kurtuluşu arzuluyor ve ona ulaşmak için Allah’ın yardımını istiyor muyum? Tarihteki olayları yorumlamamı sağlayan ve içimde adalet ve kardeşliğe, ortak evimize özen göstermeye ve hiç kimsenin kendini dışlanmış hissetmeyeceği şekilde bağlılık uyandıran ümidi somut olarak yaşıyor muyum?
Kardeşlerim, Allah’ın Mesih İsa’daki sevgisi sayesinde, hayal kırıklığına uğratmayan ümitle destekleniyoruz (Rom 5,5). Ümit “ruhun kesin ve sarsılmaz dayanağıdır”. O, Kiliseyi “herkesin kurtulması” için dua etmeye (1. Ti.2,4) ve göksel yücelikte güveyi Mesih’le birleşmeyi dört gözle beklemeye sevk eder. Bu, Avilalı Azize Teresa’nın duasıydı: “Ümit et, ey ruhum, ümit et. Ne günü ne de saati biliyorsun. Dikkatle izle, çünkü sabırsızlığın kesin olanı şüpheli hale getirse ve çok kısa bir zamanı uzun bir zamana dönüştürse bile, her şey çabucak geçer” (Ruhun Allah’a Yakarışları, 15, 3).
Ümidin Annesi Bakire Meryem, bizim için şefaat etsin ve Büyük Tövbe ve Oruç yolculuğumuzda bize eşlik etsin.
Roma, Aziz John Lateran, 6 Şubat 2025
Şehitler Aziz Pavlus Miki ve Arkadaşları, Anma Günü
FRANCISKUS
Copyright © Dicastero per la Comunicazione – Libreria Editrice Vaticana