8 Nisan’da Verbo Incarnato rahibeleri olarak, Dini Ailemizin kuruluşunun 40. yıldönümü için Allah’ı durmaksızın şükran ilahileriyle kutsamak üzere bir araya geldik.
Allah’ın lütfuyla, Meryem Ana Evinde, Dini Ailemiz için çok önemli olan bu kutlamada, Peder ve Çoban ruhuyla, büyük bir cömertlikle bize eşlik etmeyi kabul eden İzmir Başepiskoposu Martin Kmetec’in yönettiği Kutsal Ayine katıldık.
Verbo Incarnato 25 Mart 1984 tarihinde Arjantinli bir rahip olan Peder Carlos Miguel Buela tarafından kurulmuştur. Kırk yıl önce bu macera Arjantin’in orta-batısındaki San Rafael adlı küçük bir kasabada başladı. Allah’ın takdiriyle, o gün Papa Aziz John Paul II kendi inisiyatifiyle kaleme aldığı sinod sonrası apostolik mektubu “Redemptionis Donum”u imzaladı. Belge, Kefaret gizemi ışığında dini kutsama konusunu ele aldığından, biz bunu her zaman ilahi bir tesadüf olarak gördük. Allah’ın lütfuyla aile büyüdü ve bugün dünyanın çeşitli yerlerinde, farklı ülke ve kültürlerde Müjde mesajını duyuruyor.
Kutlamamızın, bu 40 yıl boyunca aldığımız pek çok armağan için mütevazı ve kesintisiz bir şükran günü olmasını istedik. Dini yaşamımızı sürdürdüğümüz bu yıllar boyunca Bakire Meryem’in annelik şefkati ve koruması için minnettarlığımızı ve takdirimizi O’nun ayaklarına sunmak, dualarımızı ve niyetlerimizi O’nun mabedinin sunağına getirmek istedik.
Yaşamımızı, “kutsanmış yaşamın ilk kaynağı ve en yüce amacı olan Baba’ya; bizi yakınlığına çağıran Mesih’e; O’nun esinlerini karşılamamızı sağlayan Kutsal Ruh’a duyulan sevgi için” yapılan bir adak, tam ve geri döndürülemez bir adak haline getirerek O’nu daha yakından izlememiz için bize yönelttiği çağrı için Allah’a şükretmek istedik.
Yüreğimizin derinliklerinden O’na teşekkür etmek istedik, çünkü bize adanmışlığımızı vererek, ruhlarımızda O’nun çağrısına “evet” deme arzusunu uyandırdı, “Allah’ın koşulsuzları” olmayı seçtik ve yaşamlarımızı beden almış Söz olan Mesih’in varoluş ve eylem biçimine uydurmak istedik. İşte bu nedenle biz beden almış Söz’ün adanmışlarıyız: yaşamlarımıza, havariliğimize, varoluş tarzımıza, tarzımıza, konuşmalarımıza, görevlerimize damgalanmış bir mühür olarak O’na yapılandırma…
“Dini bir aile” oluşturarak, “cennetin krallığı uğruna iffetli, fakir, Allah’ın tek zenginliğimiz olduğunu gösteren, çarmıhta ölüme ve ölüme itaat eden ve Meryem’in kölesi” olarak yaşayan tek bir beden olmanın sevincini yaşarız.
Dini Ailemizin her bir üyesinin Allah’a sunduğu ve Meryem Ana’nın elleriyle O’na takdim ettiği çalışmalarını ayaklarının altına sermek için Meryem Ana’nın Evi’ne hacca geldik. Dünyanın dört bir yanına, beş kıtaya dağılmış, cemaatlerde, okullarda, hastanelerde, merhamet evlerinde, üniversitelerde, inzivalarda, sembolik görevlerde, nerede olurlarsa olsunlar sorumluluk macerasından kaçmadan İlahi Takdire terk edilmiş olarak yaşamak isteyen tüm rahiplerimizi, erkek ve kadın adanmışları onun sunağının önüne getirdik. Her yerde İsa’nın canlı bir hatırası gibi olmak, kültürü müjdelemek ve Üçlü Birliğin tarihte ve her ruhun yaşamında bıraktığı somut bir iz olmak istiyoruz, böylece ilahi güzelliğe duyulan özlemi ve her ruha hayat veren nefesi hatırlasın.
Aynı zamanda en zor yerlerde olmak istiyoruz; umudun ve barışın rüzgarda uçuşan kelimeler olduğu, Mesih’in adının hiç duyulmadığı, zulmün yakın olduğu, kültürün Hristiyanlık karşıtı vaazlar verdiği, şeytanın hüküm sürdüğü, kilisenin kan kaybettiği yerlerde… Azizlerin ve şehitlerin itici gücüyle, yaşamın ve büyük işlerin tanıklığıyla, cömertlikle, yorgunluğa, yalnızlığa, sonuçsuz çalışmaya katlanarak orada olmak istiyoruz. Orada olmak istiyoruz…
İşte bu nedenle farklı yerlerden gelerek Annemizin sunağına ruhumuzun tüm bu samimi arzularını ve bu içten minnettarlığı getirdik. Çünkü “Kadın, işte oğlun” sözlerini duyduğundan beri, bizi kendi çocuğu olarak kabul etti ve bu yüzden ona bir kez daha şunu söylemek istedik: Totus tuus Maria!
Yazı: Madre Maria de Nazareth, SSVM
Çeviri: Anita İntiba m.id – pastoralekip@gmail.com
Fotoğraflar: Fr Jawahar Cutinho