BİR EPİSKOPOS KARDEŞİN VEFATI ÜZERİNE

 İstanbul, 24 Ağustos 2026

Ekselansları, muhterem rahipler, sevgili kardeşlerim,

Bazı hayatlar vardır ki ölüm onları sonlandırmaz; aksine dönüştürür ve yüceltir. Bir insan aramızdayken daha çok gerçekleştirdiklerine, üstlendiği görevlere ve aldığı kararlara bakarız. Fakat ayrılışının sessizliği yaklaştığında başka bir yüzü ortaya çıkar; daha gerçek, belki de daha sahici bir yüz. Bu, elli altı yılı aşkın bir süre boyunca kardeşimiz Louis’nin tüm davranışlarına yön vermiş olan bir toprağa, bir halka ve bir Kilise’ye sadakatin yüzüdür.

Bugün yalnızca İstanbul’un Apostolik Vikaryası’nın Emekli Episkoposunu selamlamıyoruz. Aynı zamanda bütün yaşamını tek bir adanmışlığı olan Assomptionist (Meryem’in Göğe Kabulü) Rahipleri cemaati mensubunda ifade ettiği şu duasıyla selamlıyoruz: Rab’bin kendisini çağırdığı yerde bulunmaya hazır olmak. Nitekim 1968 yılında bölgesel soumlusuna yazdığı bir mektupta şöyle diyordu: “Tek arzum, Rab’bin benim için istediği yerde bulunmaktır.”

Geriye dönüp baktığımızda, Türkiye’ye yönelik bu erken yöneliş bizi hayrete düşürmeden edemez. Bir gençlik arzusunun, ileride neredeyse bütün bir hayatın serüvenine bu kadar isabetli şekilde özet oluşturması pek nadir rastlanan bir durumdur.

Üstelik dönemin cemaat yöneticilerinin onu bu karardan vazgeçirmeye birçok kez çalıştığını bildiğimizde bu daha da dikkat çekici görünmektedir. Kimileri, böylesine genç bir din adamının o dönemde cemaatin “uzak bölgeleri” olarak görülen yerlere gönderilmesini ihtiyatsızlık olarak değerlendiriyordu. Hatta bazıları bunu bir “akılsızlık” olarak nitelendirse de, Frère Louis, bunu içinde gerçek bir çağrı olarak görüyordu.

Zaten o, dini yaşam çağrısını her zaman kendi ifadesiyle bir “ekümenik çağrı” olarak anlamıştır. Bu ifade, onun hizmetinin sınırlı bir alanını tanımlıyormuş gibi düşünülebilir. Oysa gerçekte Kilise’yi yaşama biçimini ifade ediyordu: Kilise’yi bir kale olarak değil, başkasıyla karşılaşmaya yönelen bir yürek olarak görmek; “yumuşak huyluluk ve saygı içinde” ötekine yaklaşmak.mKuşkusuz bu, onun Mesih’in hakikatinin karşılaşma içinde zayıflamadığını, tersine orada daha görünür hale geldiğini ifade etme yoluydu.

Bu kanaat, Türkiye’de geçirdiği uzun yıllar boyunca tecrübe ettiği bir gerçeklik olsa da, bu “ekümenik çağrı”nın köklerinin sayesinde Assomption ailesi içinde yeşerdiğini söylemek kendisini fazla övmek olmayacaktır.

Nitekim kardeşimiz Louis, 1960 yılında novislik dönemine kabul edilme talebinde Assomption ailesini seçmesinin sebebini şöyle açıklıyordu: “Ruhu ve eserleri bakımından gerçekten ‘katolik’ olan, kendisini tamamen Kilise’nin hizmetine adamış bir aile olmasıdır.” Bugün bu satırları yeniden okuduğumuzda, Monsenyör Louis’nin aslında hiçbir zaman bu ilk sezgiden uzaklaşmadığını anlıyoruz. Misyonuna, eserlerine ve pastoral tercihlerine yön veren ilham kaynağı hep bu olmuştur.

19 Temmuz 1992 tarihinde episkopos olarak atandığında, cemaatimiz bir kardeşini kaybetmekten çok, kökenindeki aynı çağrıyı farklı bir biçimde sürdürmeye devam edecek bir kişiyi Evrensel Kilise’ye armağan etmiş oldu.

Cemaatimiz adına, Monsenyör Louis’nin Türkiye topraklarında bıraktığı bütün güzel meyveler için Rab’be şükretmek istiyorum. Episkoposluk sloganı olan “Gloria Crucis” (Haç’ın Görkemi) sözünü hatırlayarak, onun bizi teşvik ettiği gibi, “tek umudumuzu Kurtarıcı’nın hayat veren Haçı’na bağlayalım ve tüm sahte yüceliklerden yüz çevirelim.”

Ve dua edelim ki yalnızca Mesih’in Haçı’nda aradığı o gerçek yüceliğe erişsin. Çünkü bu Haç, aynı zamanda bizim dirilişimizin de işareti ve güvencesidir.

 

P. Iulian Danca, A.A.
Augustinen Assomptionisteleri Avrupa Bölgesel Sorumlusu

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir