Ümit, insan yaşamının, insan ruhunun, sosyal bağların ve dinsel bütünlüğün ayrılmaz bir parçasıdır. Ümit duygusu olmadan, insanlar yaşamda amaç, motivasyon ve canlılık duygusunu kaybederler. Ümit, Tanrı’nın bir armağanıdır. İnanan olmak, Tanrı’nın vaatlerinin yerine getirileceğine inanmak ve umut etmektir. Bu ümit, Tanrı’nın vaatlerinin yerine getirilmesi olan İsa Mesih’te temellenmiştir. İsa’da Baba Tanrı, Cennete giden yolculuğumuzdaki zorluklarda bize yardım etmeye devam eder. Ümit, üç teolojik erdemden ikincisidir; diğer ikisi inanç ve sevgidir. Ümit, mutluluğumuz olarak Göklerin Hükümranlığını arzuladığımız, güvenimizi Mesih’in vaatlerine koyduğumuz ve kendi gücümüze değil, Kutsal Ruh’un lütfuna güvendiğimiz güçtür. İsa bize Cennete giden yolculuk için ihtiyaç duyduğumuz lütufları verecektir. Thomas Aquinas ümidi “Dayandığı ilahi yardım aracılığıyla, zor ama elde etmesi mümkün gelecekteki iyilik” olarak tanımlamıştır. Ümit her zaman gelecekteki bir şeyle ilgilidir. İman ve Sevgi gibi teolojik erdemler gibi, ümit de kökenini, amacını ve nesnesini Tanrı’da bulur. İbraniler 10,23’te şunu okuruz: “ Açıkça benimsediğimiz umuda sımsıkı tutunalım. Çünkü vaat eden Tanrı güvenilirdir.“
Ümit erdemi, İsa’nın her zaman bizimle kalacağı gerçeğiyle bizi her zaman destekler, umut için tüm nedenler yokmuş gibi görünse bile. Ümit bizi cesaretsizlikten korur. Ümit armağanı bizi duada sebat etmeye yönlendirir. Umut bize neşe ve cesaret sunar ve deneme zamanlarında bizi destekler. Ümit, imanla yaşamamızı, büyümemizi ve sebat etmemizi sağlar. Ümit, Uzlaşma Sakramenti’nde kalbimizi Tanrı’nın merhametine açmamıza, bağışlanma ve şifa almamıza yardımcı olur. Ümitle yükseltildiğimizde, bencillikte içe dönmekten korunuruz ve başkalarına doğru dışarıya odaklanmaktan ve komşumuza karşı hayırseverlikle yaşamaktan, özellikle de ihtiyacı olanlara yardım etmekten kaynaklanan mutluluğa yönlendiriliriz.
Peder John Hardon, S.J. Modern Katolik Sözlüğü’nde, Tanrı bize ümit sahibi olma lütfunu vermiş olsa da, açıkça özgür irademizle ümidi reddedebiliriz. Ümidi reddetmeme kararı, (Peder Hardon’un sözleriyle) “Tanrı’nın her şeye gücü yetme, iyiliği ve vaat ettiği şeye olan sadakati“ni anladığımız inançla desteklenir. İnanç, zihni mükemmelleştirir, bu da ümidin özü olan inanç nesnesini arzulamada iradeyi güçlendirir. Tanrı, ümit armağanını keyfi olarak hayatımızdan çıkarmaz, ancak biz, örneğin Tanrı’nın her şeye gücü yetme inancını yitirerek ve iradesine boyun eğmeyerek ve ümidin zıttı olan ümitsizlik günahına düşerek kendi eylemlerimizle bunu yaparız.
Fr. Pascal Robert OFM
